تكه اي از بهشت،

                   گونه هايت

مرا چه كار با

  فلسفه ي

                سیب يا گندم

به شهري

               كه خود منم

با تنها خانه اي

               همه از آن تو

لبها بي ولوله

تن به نگاه مي سپارند

و جويبارها

              هم رقص

                       پل دستان

تا كجاها...؟

ديرگاهيست

                 نابارور

                   ناظرِ پدرِ شعرهايم

(كه سپيدي كاغذها را

تن پوشِ عزايِ خويش كرده است)

پاي بر پاي،

رخوتِ بن بستي، بي واژه را

به طويليِ خميازه ها

                            مي سپارم...

تار، تارِِ تنم

پود،پودِ خيالت

فيلمِ صامتِ بي موسيقي؟!

لا به لاي خاك كوچه هاي دبستاني

و سرانگتشتان دانش آموزيم

در سطرهاي پرنكته

و دفتر هاي تهي از بيست و پنج صدمهاي بي دقتي ام

كودكي ام

                 را

                      بيدار كن

                                    اينجا

همييشه پر از رخوت تابستاني ست

                              كه به مهر تن نمي دهد

و هيچ كسي براي بيست

                              تره هم خورد نمي كند

نه هلویی ماند

نه گلو یی

تنم را بخشیده بودم

ميخ كوبي نگاه

                           بر پيراهن اميد

و پرده اي چسبان پنجره

هيچ سهمي از نور و هياهو

                                        نمی خواهم

آبگينه وجودت را

به آرامش ساحلم

                                  پهلو ده

خاطره فسيلهاي احساسي را

                                       تازه خواهيم كرد

                                                                                                                                     براي پدر بزرگم

يكي مي رود

يادت مي آيد

دليل همه ترانه هايت

همه بودن هاست

يكي رفته است

يادت باشد

هنوز جهان سرشار از كلماتيست

كه ترانه شدن را

در صف انتظارند

ترانه هايي كه بعد از اين

يك سكوت،

بيشتر خواهند داشت...

يكي رفته است